ـ میحا جان آماده ای؟

ـ مگه شماره پروازو پیج کردن؟؟

ـ بله

بلند شدم.کوله مو روی دوشم انداختم و راه افتادیم به سمت هواپیما.توی صف منتظر بودیم.خیلی شلوغ بود برای چند ثانیه مامانو گم کردم.مامانمو صدا کردم.

ـ مامان!!!

صدا کسی با من اومد.

مامان صدام کرد.تا برگرشتم محکم کیفم خورد به کسی.نمی دونستم برم یا بمونم.سریع برگشتم.

کیف لپ تابم خورده بود به دست یکی از مسافرا که پشت من واستاده بود.

ـ حالتون خوبه؟؟

دستشو گرفته بود محکم و چشماشو بسته بود.

ـ من واقعا معذرت می خوام.

آروم دستمو بردم جلو و دستشو گرفتم و نگاهی انداختم.قرمز شده بود.دلم سوخت.خیلی درد داشت.تا سرمو بالا آوردم با مسافر چشم تو چشم شدم.چه قدر آشنا بود.همینطور نگام کرد.

مامان صدام می زد

ـ محیا عجله کن

دست پسرو رها کردم و گفتم:

ـ ببخشید.دستتون یکم کبود شده.معذرت می خوام

و سریع به سمت مامان رفتم.سوار باس هواپیما شدیم.دلم خیلی واسه اون پسر سوخت.دستش بد جور ضربه خورده بود.ای کاش می شد کاری واسش انجام بدم.سوار هواپیما شدیم.فکر اون پسرو از سرم بیرون کردم.با مامان نشستیم روی صندلیامون.من کنار پنجره بودم.مسافرا یکی یکی میومدن و می رفتن.بعضی وقتا بهشون نگاه می کردم.سرمو تکیه دادم به پنجره و به مسافرا نگاه کردم که چشمم به اون پسر افتاد.وا رفتم.دستش کبود بود  گرفته بودش.مهماندار داشت کمکش می کرد که چشمش به من افتاد.قلبم شروع کرد به تاپ تاپ کردن.نگاش کردم.می خواستم بلند شم و ازش معذرت خواهی کنم اما آروم سرشو تکون داد و لبخند زد.منم بهش لبخند زدم و سرمو به نشونه ی تشکر پایین آوردم.دلم یه جوری بود.دوست داشتم پیش ما بشینه.صندلیش ۳ ردیف از ما عقب تر بود.به افکار پوچم لبخند زدم و بیرونو نگاه کردم.مامان چشماشو بسته بود.به احتمال زیاد خوابیده بود.چون سردرد داشت.بیدارش نکردم.هواپیما از باند بلند شد و اوج گرفت.به آسمون آبی نگاه می کردم.چقدر برام آشنایی!!!

کجا دیدمت.گیج شده بودم.حسی که داشتم کلافه ام کرده بود.چشمامو بستم اما خوابم نمی یومد.از کیف مامان کتابمو درآوردم.یکم بهش نگاه کردم اما تمرکز نداشتم.جلد کتابو نگاه کردم.

کتاب؟

یادم اومد.کتاب.کتابخونه.مترو.

لبخند زدم.دوست داشتم بلند شم برم پیشش.وای!!!!

داشتم دیونه می شدم.حسی که داشتم منو به اوجش داشت می رسوند.نمی دونستم به چه بهونه ای از جام بلند شم.باید مطمئن می شدم.مامان هنوز خواب بود.

ـ مامان؟؟؟مامان؟

مامان آروم چشماشو باز کرد.

ـ بله؟

آروم در گوشش گفتم:

ـ باید برم دستشویی

ـ الان؟

ـ بله

مامان آروم بلند شد و من تونستم رد شم.ردیف اول.دوم.

سوم.

رسیدم.قلبم داشت از جاش در می یومد.سرمو آروم بالا آوردم.می خواستم باهاش حرف بزنم اما سریع پاهام حرکت کردن.توی دستشویی خودمو نگاه کردم.چشمای عسلیم.موهای بافته شدم.خوب بودم.لبخند شیطنت آمیزی به خودم زدم و از دستشویی بیرون رفتم.آروم آروم قدم بر می داشتم.مطمئن بودم.از کنارش رد شدم.یکم رفتم جلو و بعد وایستادم.برگشتم به سمتش.لبخند زدم و رفتم جلو

ـ سلام.دستتون خوبه؟

داشت بهم نگاه می کرد.اون یکی دستشو روی کبودیش مالید و خندید و گفت:

ـ ای...بد نیست

ـ ببخشید.خیلی بد شد

ـ اشکال نداره.پیش میاد.بعضی وقتا این اتفاقات به نفعه آدمه

ـ بازم متاسفام.خداحافظ

حالا مطمئن بودم.خود خودش بود.نمی دونم اونم فهمیده بود یا نه.نشستم روی سیتم.چشمامو بستم و همه چیزو دوره از اول دوره کردم.

قرار بود بریم مسافرت.من و مامان.بابا از امریکا میومد ترکیه.مامان مطب بود.خیلی بدم میومد از اینکه توی روزای تعطیلم میره مطب.همه وسایلمو جمع کردم.مامانم شب قبل وسایلشو جمع کرده بود.پروازمون ساعت ۷ بود.رفتم دوش گرفتم  تا مامان بیاد.وقتی اومدم مامان نیومده بود.ساعت ۶ بود!!!زنگ زدم بهش.تلفن مطبو منشیش جواب نمی داد.زنگ زدم به مبایلش.جواب نمی داد.۱ بار،۲ بار آخر جواب داد.

ـ سلام مامان.کجایی؟؟دیر شده.

ـ سلام.هومن من عمل فوری دارم.بیمارستانم.نمی رسم به پرواز.اگه می تونی خودت برو فردا من میام.پروازم اوکی کردم.

ـ اما...

ـ اما نداره عزیزم.مواظب خودت باش مامان.خوش بگذره

ـ باشه مامان.خداحافظ

اصلا خوشم نیومد.وسایلمو برداشتم و رفتم فرودگاه.خیلی دیر رسیده بودم.بدو بدو خودمو رسوندم به بار.بارامو تحویل دادم و رفتم سمت هواپیما.توی صف باس بودم.به موقع رسیده بودم.مبایلم زنگ خورد

ـ مامان؟

صدای کسی دیگه ای اومد با صدام

مامان بود اما تلفنش قطع شد.مبایلم از دستم افتاد زمین.دستم به شدت درد می کرد.چشمامو بسته بودم.نمی دونستم چطور آرومش کنم

صدای دخترونه ای پرسید:

ـ حالتون خوبه؟

ـ من واقعا معذرت می خوام.

خیلی دردش بد بود.روی دستم چیزی حس کردم.چشمامو باز کردم.دست دختری روی دستم بود.داشتم نگاش می کردم که سرشو بالا آوردم.باهاش چشم تو چشم شدم.چقدر آشنا بود برام.درد دستمو فراموش کردم برای چند ثانیه.داشتم نگاش می کردم که دستشو کشید و گفت:

ـ ببخشید.دستتون یکم کبود شده.معذرت می خوام

سریع رفت.کسی صداش می زد.

محیا

درد دستم مونو به خودم آورد.بهش نگاه کردم.کبود شده بود.خیلی درد داشت.سوار باس شدم.دنبالش می گشتم.خیلی برام آشنا بود.اما نبود.

سوار هاپیما شدم.مهماندار کمکم کرد تا جامو پیدا کنم.داشتم به سمت جام می رفتم که دیدمش.اونم منو دید.نگام می کرد.توی نگاش معذرت خواهی بود. آروم سرمو تکون دادم و لبخند زدم.اونم سرشو پاین آورد.خیلی دوست داشتم پیششون بشینم.خانومی بغلش نشسته بود که به احتمال زیاد مادرش بود.راه افتادم سمت سیتم.نشستم و خودمو سرگرم کردم.خیلی درد دستم بد جور بود.داشتم به محیا فکر می کردم.اگه درست شنیده باشم اسمش محیا بود.

محیا

برای اینکه از این افکار دربیام خودمو با روزنامه هایی که جلو بود مشغول کردم.یاد مامان افتادم که نیومد.خیلی از این کارش ناراحت بودم.داشتم به مامان فکر می کردم که از جلوی روم رد شد.بهم نگاه نکرد.حرص خوردم.باید توجهشو جلب می کردم.باید.واسم خیلی آشنایی...کجا دیدمت؟؟

بعد از چند دقیقه برگشت.پشتش به من بود.یهو وایستاد.قند توی دلم آب می کردن.برگشت به سمتم.

داشتم بهش نگاه می کردم.به چشماش.صورتش

ـ سلام.دستتون خوبه؟

دستمو روی دست کبودم گذاشتم و خندیدم:

ـ ای...بد نیست

ـ ببخشید.خیلی بد شد

ـ اشکال نداره.پیش میاد.بعضی وقتا این اتفاقات به نفعه آدمه

ـ بازم متاسفام.خداحافظ

می خواستم بگم چیو خداحافظ.من کجا دیدمت.خیلی آشنایی.

وایسا اما اون رفته بود.

به روزنامه خیره شدم.کجا دیدمش....

متن بزرگی روی روزنامه بود

متروهای تهران....

مترو؟؟؟

یادم اومد.مترو.ماشن.کتاب.من...و محیا

یادم اومد.لبخند زدم.حالا فهمیدم.اما من قبلا دیده بودمش.مطمئنم اما کجا؟؟؟